|
Het begin Na onze ontmoeting tijdens het feest van de brandweer Almere in 2002 ging onze relatie in een rap tempo; we voelden elkaar goed aan, het klikte direct en werden verliefd. Sindsdien waren we onafscheidelijk. We kochten al vrij vlot een prachtige nieuwbouwwoning in Almere. Simone haar grote wens was voor velen al duidelijk; samen met Arie een nieuw begin te starten: huisje, boompje, …….baby. Een hersteloperatie bij Arie was hiervoor nodig en tegen alle verwachtingen in, ook die van de uroloog, werd Simone toch zwanger in juni 2003. Dat laatste was een geschenk uit de hemel. Na een spannende zwangerschap van tegenslagen zoals een verhoogde uitslag in de 11de week bij de triple D test werden we weer gerustgesteld met een goede uitslag van de vlokkentest in het UMC. In de 30ste week moesten we, op verwijzing van de verloskundige, naar het Flevoziekenhuis omdat de baby aan de kleine kant was. Tevens voor een extra echo gingen we naar het AMC waar enige twijfel bleef bestaan vanwege de afmetingen voor wat betreft de lengte van de baby. Op 8 maart 2004 voor controle bij de kinderarts in het Flevoziekenhuis was het advies om ingeleid te worden. Om 23.27 werd onze zoon Koen geboren in het Flevoziekenhuis. Hij bleek inderdaad erg klein te zijn; slechts 2160 gram! Doordat Koen zo klein werd geboren was zijn suikergehalte en zijn gewicht aan de lage kant. Hierdoor bleef hij op de couveuse afdeling van het ziekenhuis. Simone bleef nog 5 dagen in het ziekenhuis om Koen te verzorgen en te voeden. De verhuizing naar de nieuwe woning was gepland op 10 maart. Arie was volop bezig met het inrichting van de nieuwe woning en kinderkamer voor Koen. Op 20 maart mocht Koen mee naar huis! Hoera!
Door veel verpleegkundigen en artsen werd op de couveuse afdeling in het Flevoziekenhuis eerste hulp geboden, onderzoeken gedaan, foto's gemaakt, infuusjes geprikt etc. Koen werd gereed gemaakt voor vervoer met de ambulance naar het VU ziekenhuis in A'dam. Wij reden alvast vooruit en werden opgewacht bij de spoedeisende hulp door het medisch team die Koentje zouden opvangen en hem direct zouden opereren gezien de ernst van de bloeding. Om ca. 11.30 uur werd Koentje geopereerd en wij hebben ongeveer drie uur in de ouderkamer gewacht totdat we weer bij Koentje mochten kijken. De neurochirurg kwam na afloop vertellen dat de operatie verricht was en dat we nu moesten afwachten op onderzoeken waaruit zou blijken welke schade er ontstaan was door de bloeding. De volgende dag, donderdag 15 april, na veel onderzoek zoals een tweede scan en EEG filmpjes werd in het gesprek die middag met de behandelde artsen en verpleegkundigen werd verteld dat er een zeer forse bloeding was geconstateerd. Arie vroeg of de situatie levensbedreigend was en hierop kwam het antwoord dat Koentje zeer ernstig ziek bleek te zijn. Vrijdag 16 april werden er wederom diverse EEG's gemaakt en tenslotte aan het eind van de middag een M.R.I. scan. In het daarop volgend overleg met ons en het medisch team van artsen en verpleegkundigen werd ons eerlijk en heel duidelijk verteld dat verdere behandeling voor Koentje geen zin meer zou hebben. Na deze verschrikkelijke mededeling kregen we een goede begeleiding van artsen en verpleegkundigen. Zij gaven aan om samen met familie en vrienden in de komende dagen op een vredige manier afscheid te nemen van onze Koen. Op zaterdag en zondag hebben we in aanwezigheid van familie en vrienden ons verdriet kunnen delen en gezamenlijk op gepaste wijze afscheid kunnen nemen van Koen. Op zondagmiddag hebben we nog heerlijk met z'n drietjes in het grote bed gelegen en 'm kunnen aanraken en knuffelen. Om ca. 15.30 gaf onze Koen aan dat ook zijn lichaampje moe werd van het vechten en werd de zuurstofcapaciteit van zijn longetjes minder. Op aanwijzing van de verpleegkundige zijn we weer bij Koen op bed gaan liggen en hebben 'm langzaam begeleid naar een eeuwige, rustige slaap. Hierna hebben we 'm nog gewassen en mooi aangekleed en afscheid genomen. Familie en vrienden vonden en vinden het 'oneerlijk' dat Koen van ons is weggenomen. Voor ons blijft de periode van ruim vijf weken waarin we intens genoten hebben van onze prachtige zoon, met zijn aantrekkelijke lachstuipjes, prutlipje en ondeugend kuiltje in zijn kin, het meeste in onze gedachte dan het vele verdriet en het grote gemis. Het feit dat we dankbaar zijn voor deze prachtige maar te korte periode en de vredige wijze waarop wij afscheid konden nemen steunt ons enorm in het verdriet. We weten dat veel mensen aan ons denken en hun steun betuigen in deze moeilijke periode. We bedanken hierbij voor de knuffels, e-mails, steunbetuigingen en kaarten die bij ons een speciaal plekje in ons huis krijgen ter herinnering aan Koen. Natuurlijk blijven wij iedere dag aan hem denken en heeft hij voor altijd een speciale plaats in ons hart.
|
